يکی بود، يکی نبود. پيرمردی بود به نام عمونوروز که هر سال روز اول بهار از کوه راه می افتاد و عصا به دست می آمد به سمت شهر.

بيرون از دروازه شهر ييرزنی زندگی می کرد که دلباخته عمو نوروز بود و روز اول هر بهار، بعد از آراستن خودش و خانه اش، فرشی می آورد می انداخت رو ايوان. جلو حوضچه فواره دار رو به باغچه اش که پر بود از گل های رنگارنگ بهاری. بعد سفره هفت سين اش را آماده می کرد. بعد منقل را آتش می کرد و می رفت قليان را می آورد می گذاشت دم دستش. اما سرقليان آتش نمی گذاشت. همان جا چشم به راه عمونوروز می نشست.

چندان طول نمی کشيد که پلک های پيرزن سنگين می شد و يواش يواش خوابش می برد.
در اين بين عمونوروز از راه می رسيد و دلش نمی آمد پيرزن را از خواب بيدار کند. يک شاخه گل هميشه بهار از باغچه می چيد رو سينه او می گذاشت. قليان را چاق می کرد و چند پک به آن می زد. يک نارنج هم نصف می کرد، يک نصفه اش را می خورد و پا می شد راه می افتاد.

پيرزن که از خواب بيدار می شد، می ديد ای داد بيداد همه چيز به هم خورده. آتش رفته سر قليان. نارنج از وسط نصف شده. رو سينه اش هم گل هميشه بهار است. می فهميد که عمو نوروزآمده و رفته و نخواسته که او را بيدار کند.

پيرزن خيلی غصه می خورد که چرا موفق به ديدن عمو نوروز نشده، تا اينکه يکی به او گفت چاره ای نيست تا سال ديگر بايد صبر کنی.

پيرزن هم قبول کرد. اما کسی نمی داند که سال ديگر موفق به ديدن عمو نوروز شد يا نه. البته بعضی ها اعتقاد دارند که اگر اين ها يکديگر را ببينند دنيا به آخر می رسد.